Θα μπορούσε να μεταφραστεί- ελεύθερα- ως μαράζωμα. Πώς καταλαβαίνεις ότι το χεις; Θυμάσαι πριν την πανδημία που έτρεχες τέτοια εποχή μετά το γραφείο για απερολάκια; Στην it spritzeria της πόλης; Φορώντας τακούνια και κραγιόν (είτε είσαι αγόρι είτε κορίτσι, δεν κρίνω); Τώρα ίσως νιώθεις μια απάθεια και βαρεμάρα να βγεις με άλλους έξι το πολύ σε ένα τραπέζι. Δεν είσαι ακριβώς κουρασμένος. Δεν είσαι εξαντλημένος. Όχι, δεν έχεις κατάθλιψη. Απλά, δεν είσαι ενθουσιασμένος. Σε μαράζωσε η καραντίνα. Τι να κάνουμε τώρα; Συνέβη και στα καλύτερα παιδιά.

Θόλωσε κάπως η ψυχή μας σχεδόν 200 μέρες κλεισμένοι μέσα στα διαμερισματάκια μας. Μετά το χάος, τη θλίψη και το άγχος της πανδημίας και ένα χρόνο διαδοχικών αποκλεισμών – όλοι βιώνουμε αυτό το παράξενο, σχεδόν αποστασιοποιημένο συναίσθημα. Δεν είμαστε ακριβώς ο παλιός μας εαυτός.

Φυσικά δεν καταλάβαμε μόνοι μας ότι πάθαμε languishing.  Μας το είπαν οι New York Times.

Το languishing είναι το παραμελημένο μεσαίο παιδί της ψυχικής υγείας”, γράφει ο αμερικανός ψυχολόγος Adam Grant, συγγραφέας μπεστ σέλερ. Είναι η η απουσία ευημερίας. Δεν έχεις συμπτώματα ψυχικής ασθένειας, αλλά δεν είσαι και η εικόνα της ψυχικής υγείας. Σαν να μην είναι φορτισμένη η μπαταρία σου ένα πράγμα. Το να μαραζώνεις διαταράσσει την ικανότητά σου να συγκεντρωθείς και τριπλασιάζει τις πιθανότητες να μειώσεις την εργασία. Να πεις στον διευθυντή σου ότι έπαθες ψυχική υπερκόπωση. Δεν ξέρουμε πόσο καλά θα πάει αυτό.

Πώς φεύγει αυτό το αίσθημα της χρονιάς σύμφωνα με τους NYT; Με την αποφυγή συχνής εναλλαγής εργασιών (τον ανυπόμονο έλεγχο των μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σας κάθε λίγα λεπτά, για παράδειγμα) και την εστίαση σε μικρούς, εφικτούς στόχους έναν προς έναν, αντί για μια μεγάλη λίστα αποθαρρυντικών εργασιών. Μην κάνουμε ανηδονική άλλη μια χρόνια μιλώντας σε zoom κάμερες. Ας πιούμε αυτό το άπερολ-κρατώντας αποστάσεις.





Source link

Loading...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here